,گڏيل وائين جي ڪتاب پرھ ڦٽيء جا پنڌ ۾ ڇپيل منهنجون وائيون ۽ تعارف

با وفا جو يار ناهي ڇا ڪيان .

لاٽ سماج ۽ آئينو پي ڊي ايف ميگزين شمارو ٻيو اپريل 2018

ماهوا لاٽَ سماج ۽ آئينو پيڊي ايف ميگزين قنبر جو شمارو ٻيو اپريل 2018 کي ڊائون لوڊ ڪرڻ لئي يان پڙهڻ لئي هن لنڪ تي ڪلڪ ڪيو ،

https://drive.google.com/file/d/1sVxglTe1d-LoLSUfrkzE037qIdZayJDz/view?usp=drivesdk

لاٽ سماج ۽ آئينو شمارو پهريون

https://drive.google.com/file/d/1smaBZkh0tS5JaeJSmyIq6dDHOzShhzqq/view?usp=drivesdk

اظهار بالادي او پوپري او ڇوڪري

او پوپري او ڇوڪري.....!

اظهار بالادي

ڪجهه ڏينهن کان تون ڏاڍو خوش لڳي رهي آهين......

پنهنجا سڀ رنگ تبديل ڪري ڇڏيا اٿئي.......

معمولي ڳالهين تي به وڏا وڏا ٽهڪ ڏيڻ لڳين آهين......

ٽهڪن سان گڏ سُريلا گيت به گنگنائڻ لڳين آهين......

تون پنهنجو پاڻ کي بيحد سينگارڻ لڳين آهين.........

وڏين وڏين، گول گول اکڙين ۾ ڪجل پائڻ لڳين آهين.......

گورين گورين ٻانهن ۾ رنگي برنگي چوڙيون پائڻ لڳين آهين.....

سنهڙين سنهڙين آڱرين جي ننهن تي نيل پالش ڪرڻ لڳين آهين........

صراحي جهڙي ڳچي ۾ موتين جا هار پائڻ لڳين آهين.........

تنهنجي پيرن جي پازيب به مڌهم ساز ٻڌائڻ لڳي آهي.....!

تون ويٺي ويٺي ڇرڪ ڀرين ٿي.........

سچ ٻڌا! ڪٿي گم تون رهندي آهين..........

تنهنجا بدليل هي سڀ رنگ ٻڌائن ٿا تون دل ڦرائي ويٺي آهين.......

 او پوپري او ڇوڪري!

  او پوپري او ڇوڪري.........!

هي دل جو معاملو وڏو ڳنڀير اٿئي!

هي چاهت وڏي چالاڪ اٿئي!

حسين خوابن جا دلڪش منظر ڏيکاري!

هي چاهت توکي برباد ڪندي.......!

تنهنجو جيون سڄو ٿي زهر ويندو........

مخالف ٿي پورو شهر ويندئي........

ان کان اڳ جو تون پنهنجو پاڻ کي محبت جي دلدل ۾ ڦاسائي ڇڏين........

ان کان اڳ جو تون محبت واري گل کي پاڻي ڏين.......

هي توکي مان ٻڌائي ٿو ڇڏيان............

هر ڳالهه توکي سمجهائي ٿو ڇڏيان.......

هي چاهت.......... عشق........ محبت......... پيار سڀ دوکو اٿئي...... فريب اٿئي!

هي ڪوڙو سڄو قصو اٿئي.......

پيار جي دڳن تي هلڻ ڏاڍو اوکو اٿئي..........

 او پوپري او ڇوڪري!

  او پوپري او ڇوڪري.........!

تون هيئنر بيحد خوش آهين.......

خوشي ۾ محو رقص آهين.........

صحن ۾ ويهي چنڊ ڏسين ٿي........

چنڊ ۾ ڪو چهرو تلاش ڪرين ٿي.........

هي چنڊ به ڀلا ڪڏهن ڪنهن کي مليو آهي........!

 او پوپري او ڇوڪري.........!

  او پوپري او ڇوڪري.........!

ڏور کان بيهي تنهنجو هي حال ڏسان ٿو...........

ڇوڪريون سڀ پينگ لڏن ٿيون ۽ تون ڏور تنها بيٺي آهين.......

ڪو اڻ ڏٺو چهرو تنهنجن سوچن کي ڇيڙي ٿو..........

خبر اٿئي! هي چهرا بي درد اٿئي........!

هي چهرا وڏا ظالم اٿئي........

هنن چهرن جا عڪس به ڌنڌلا ٿيندا اٿئي.......

هي سنگدل........ پٿر هوندا اٿئي...........

هي چهرا ڪڏهن به ڪنهن جا نه بڻيا آهن......

تون معصوم، حسين، حساس ڪنهن شاعر جي خوبصورت غزل آهين........!

توکي پتو به ڀلا ڪهڙو ته هي زمانو ڪيڏو بيدرد آهي........

تون جنهن کي اڄ چاهين ٿي........

هو توکي ڏاڍي تڪليف ڏيندو....... 

هو تنهنجي دل ٽوڙي وجهندو........!

تون هن لاءِ ويهي لڙڪ ڳاڙيندين........!

توسان وڏو ٿي قهر ويندو..........!

سو ان کان اڳ جو تنهنجي محبت وارو گل مرجهائجي وڃي.....

۽ تنهنجي محبت دم ڏئي مري پوي......

تون پنهنجو پاڻ پلي وڃ......!

تون پنهنجو پاڻ پلي وڃ......!

 او پوپري او ڇوڪري!

 او پوپري او ڇوڪري! کان تون ڏاڍو خوش لڳي رهي آهين......

پنهنجا سڀ رنگ تبديل ڪري ڇڏيا اٿئي.......

معمولي ڳالهين تي به وڏا وڏا ٽهڪ ڏيڻ لڳين آهين......

ٽهڪن سان گڏ سُريلا گيت به گنگنائڻ لڳين آهين......

تون پنهنجو پاڻ کي بيحد سينگارڻ لڳين آهين.........

وڏين وڏين، گول گول اکڙين ۾ ڪجل پائڻ لڳين آهين.......

گورين گورين ٻانهن ۾ رنگي برنگي چوڙيون پائڻ لڳين آهين.....

سنهڙين سنهڙين آڱرين جي ننهن تي نيل پالش ڪرڻ لڳين آهين........

صراحي جهڙي ڳچي ۾ موتين جا هار پائڻ لڳين آهين.........

تنهنجي پيرن جي پازيب به مڌهم ساز ٻڌائڻ لڳي آهي.....!

تون ويٺي ويٺي ڇرڪ ڀرين ٿي.........

سچ ٻڌا! ڪٿي گم تون رهندي آهين..........

تنهنجا بدليل هي سڀ رنگ ٻڌائن ٿا تون دل ڦرائي ويٺي آهين.......

 او پوپري او ڇوڪري!

  او پوپري او ڇوڪري.........!

هي دل جو معاملو وڏو ڳنڀير اٿئي!

هي چاهت وڏي چالاڪ اٿئي!

حسين خوابن جا دلڪش منظر ڏيکاري!

هي چاهت توکي برباد ڪندي.......!

تنهنجو جيون سڄو ٿي زهر ويندو........

مخالف ٿي پورو شهر ويندئي........

ان کان اڳ جو تون پنهنجو پاڻ کي محبت جي دلدل ۾ ڦاسائي ڇڏين........

ان کان اڳ جو تون محبت واري گل کي پاڻي ڏين.......

هي توکي مان ٻڌائي ٿو ڇڏيان............

هر ڳالهه توکي سمجهائي ٿو ڇڏيان.......

هي چاهت.......... عشق........ محبت......... پيار سڀ دوکو اٿئي...... فريب اٿئي!

هي ڪوڙو سڄو قصو اٿئي.......

پيار جي دڳن تي هلڻ ڏاڍو اوکو اٿئي..........

 او پوپري او ڇوڪري!

  او پوپري او ڇوڪري.........!

تون هيئنر بيحد خوش آهين.......

خوشي ۾ محو رقص آهين.........

صحن ۾ ويهي چنڊ ڏسين ٿي........

چنڊ ۾ ڪو چهرو تلاش ڪرين ٿي.........

هي چنڊ به ڀلا ڪڏهن ڪنهن کي مليو آهي........!

 او پوپري او ڇوڪري.........!

  او پوپري او ڇوڪري.........!

ڏور کان بيهي تنهنجو هي حال ڏسان ٿو...........

ڇوڪريون سڀ پينگ لڏن ٿيون ۽ تون ڏور تنها بيٺي آهين.......

ڪو اڻ ڏٺو چهرو تنهنجن سوچن کي ڇيڙي ٿو..........

خبر اٿئي! هي چهرا بي درد اٿئي........!

هي چهرا وڏا ظالم اٿئي........

هنن چهرن جا عڪس به ڌنڌلا ٿيندا اٿئي.......

هي سنگدل........ پٿر هوندا اٿئي...........

هي چهرا ڪڏهن به ڪنهن جا نه بڻيا آهن......

تون معصوم، حسين، حساس ڪنهن شاعر جي خوبصورت غزل آهين........!

توکي پتو به ڀلا ڪهڙو ته هي زمانو ڪيڏو بيدرد آهي........

تون جنهن کي اڄ چاهين ٿي........

هو توکي ڏاڍي تڪليف ڏيندو....... 

هو تنهنجي دل ٽوڙي وجهندو........!

تون هن لاءِ ويهي لڙڪ ڳاڙيندين........!

توسان وڏو ٿي قهر ويندو..........!

سو ان کان اڳ جو تنهنجي محبت وارو گل مرجهائجي وڃي.....

۽ تنهنجي محبت دم ڏئي مري پوي......

تون پنهنجو پاڻ پلي وڃ......!

تون پنهنجو پاڻ پلي وڃ......!

 او پوپري او ڇوڪري!

 او پوپري او ڇوڪري!

وئشيا / نظم منظر راڄپر

وئشيا / نظم

 زرد  پتن  جيان  ٿي  جواني  ڇڻي

ڪو بہ ساٿي نہ ڪوئي سهارو مليو

مون ۾ ڇوليون ڇلن ٿيون سمندر جيان

مون کي جوڀن ۾ ناهي ڪنارو مليو

روز هر ڪنهن جي ڀاڪر حوالي ٿيان

مون کي جيون بہ ڄڻ هي اڌارو مليو

منهنجي حسرت اها ڪنهن بہ هڪ جي هجان

پر نہ ڪنهن ساڻ منهنجو ستارو مليو

مون تہ ماکيءَ جيان آ ونڊيو پيار کي

ڏيھہ توڙي جو مون کي ڪسارو مليو

 باهہ پنهنجي اجهائن لئہ ٿوري گهڙي

هر بگهڙ جسم کي آ  اڃارو مليو

هٿ  جوڳين  بہ  ڏاڍا  ڏٺا  ها مگر

ڀاڳ منهنجي سان ڪو هڪ نہ ڍارو مليو

مون سان ظلمت زماني وڏي آ ڪئي

وهہ ڏنو آ سڀن جنهن کي وارو مليو

مون تہ ڏاڍيون پڇائون ابي جون ڪيون

ڪو نہ شفقت پريو ڪو اشارو مليو

ڪاش جيون جو منظر مٽي ڪوئي ها

ڪو نظر  کي   نہ پوتر  نظارو  مليو

                                     منظر راڄپر

ٽي ڪهاڻيون ، ڪوڙو بيوفا ، موت منهنجو مقدر ۽ وري مند وصل جي

ڪهاڻيڪار _______ساقي ارشاد لورڙ

                            ڪهاڻي _______موت منهنجو مقدر _____

”اڄُ پرھَ جي شادي هئي مان هن کي ميڪب ڪندي پڇو ،

پرھَ ، . . . . تون ايتري اداس ڇو آن ، . . . . !!!“

ايئن ئي هن . . . . .!!!؟؟؟ اداس لهجي ۾ جواب ڏنو . . . مون ويتر ضد ڪندي کيس چئيو ته پرھَ . . تنهنجي اڄُ شادي آ ، . . . . تنهنجي شادي ۾ اسان سڀ سهيليون ته خوش آهيون پر تون الائي ڇو ، اداس آن ، .!!؟“

”بس وحيده ، ! سوچان ٿي مري جيئان يا جي مران ، !!؟؟

. . پر جيڪڏهن جي مران ٿي ته به بدنام ۽ جي مري جيئان ٿي ته ، پل پل عذاب ، ڪا ڳالھِ سمجھ ۾ نٿي اچي ته آخر ڇا ڪئيان ، . . . . ؟؟؟“

ادي مونکي تنهنجو فلسفو سمجھ ۾ نه ايندو آ ، ان ڪري کولي ٻڌاءِ ته آخر مسئلو ڪهڙو آ . . . .!!“

”مسئلو اهو آ ته منهنجي شادي جنهن شخص سان ڪرائي پئي وڃين تنهن کي مون سدائين پنهنجي ڀاءُ جي نظر سان ڏٺو آ ، ۽ جنهن شخص کي هميشه پنهنجي خوابن جو شهزادو ڀائيو ، تنهن کان دؤر ٿي رهي آهيان ، . . . . !!؟“

هاڻ جيڪڏهن ڪڇان ٿي ته مران ٿي ، جي خاموشيءَ سان بابا جن جي پسند سان شادي ٿي ڪئيان ته به پل پل هن بنا تڙپندي مرندي رهندس ، جي ڪڇ ته به مر جي نه ڪڇ ته به مر ، ٻنهي پاسي موت منهنجو مقدر بڻجي چڪو آ ،. . . . . !!!؟؟“

ڪهاڻيڪار : ساقي ارشاد لورڙ

ڪهاڻي : _________”ڪوڙو بيوفا “

مڙس :
مان نه پيو ڳالهائيان ،
زال :
تون ڳالهائين پئيو مان پاڻ ٻڌو آ ،
مڙس : ”قسم آ تنهنجو مان نه پيو ڳالهائيان  ،!!“
زال : ” منهنجو ڪوڙو قسم نه کڻ ؛___!!!!“
مڙس : مان تنهنجو ڪوڙو قسم ڪڏهن به نه کئيون نه کڻندس ،!!!“
زال : پوءِ اڄُ ڇو ٿو کڻي . . .!!“
مڙس : او منهنجي پياري مان توکي ڪيئن سمجهائيان ، ته تون منهنجي جان آن . . . ۽ مان صرف تنهنجو ئي آهيان . . .!!“
زال : پر مان پاڻ توکي هن سان فون تي ڳالهائيندي ٻڌو آهي ،...!!؟“
مڙس : او پرين اعتبار ڪر ، مان دوستن کان سواءِ ڪنهن سان به نه ڳالهائيندو آھيان . . .!!!“
زال : مان اڄُ توکي آخيري دفعو ٿي چوان ، ڪوڙا بيوفا ، پنهنجون عادتون مٽاءِ نت مونکان برو ڪو نه ٿيندئي ، “
هوءَ گسي ۾ ڪمري کان ٻاهر هلي وئي ، ته سندس مڙس فون کڻي نمبر ملائي فون ڪن تي رکي ، چوڻ لڳو ،
”توکي جو جهليو آ ته مونکي شام 6 بجي کان وٺي صبح 8 بجي تائين گهر هوندو آهيان ان دؤران فون نه ڪندي ڪر پر توکي بس منهنجي بيعزتي ڪرائڻ ۾ مزو ايندو آ ...!!!؟؟“

Kawish 12/7/2017Add caption

ڪهاڻيڪار :- ساقي ارشاد لورڙ
                         ڪهاڻي . ” وري مند وصل جي . . . ! “
هن جي حالت ڏسي من مچلي پئيو ، مان رهي نه سگهيس ۽ اڳتي وڌي وڃي هن کان پڇيم ،
” مرڪ . . . !!!! “
منهنجي لهجي ۾ حيرت ۽ پريشانيءَ جا گڏيل تاثر هئا ،
” توکي ڇا ٿيو ، تو هي پنهنجو ڪهڙو حال ڪئيو آ ، تو ايئن ته نه هئي . . . . !!؟؟ “
هن خالي نظر سان موڏي نهاري ڦڪي مرڪ مرڪي چوڻ لڳي ، . . . !؟“
”پاڻ ئي ڊاهي پاڻ پڇين ٿو ، . . . . !؟“
ان وقت منهنجون اکيون ڀرجي آيون هئيون ڄڻ ته هن منهنجي احساسن کي جنجهوڙي ڇڏيو هو ، ۽ مان ڪٺور دل ماڻهون ڪنهن ڀريل بادل جيئان وسي پئيس ، ڳوڙهن اکين جا بند پڃين ڇڏيا مان هن جو قصوروار هئيس ، مان ڪنهن وقت واقعي هن کي ڊاٿو هئيو ، پر ان وقت کي ته کوڙ عرصو گزري وئيو آ ، ڇا اڄُ تائين هوءَ انهيءَ وراقن ۾ وڪوڙيل آهي ، ؟ ڇا هوءَ انهيءَ ڪارڻ پن ڇڻ ٿي واءُ ۾ وکري رهي آ ، ؟ ڇا هن کي اڄُ تائين هن کي ڪنهن جو سهارو نه مليو آ ، ؟ منهنجي ذهن ۾ اهڙي قسم جا ڪيترائي سوال جنم وٺي رهيا هئا ، مان سڀني سوالن کي ذهن مان ڪڍي ، هٿ جي ترين سان اکيون اگهي وري هن ڏسنهن متوجه ٿي وئيس ،  مونکي ايئن لڳو ڄڻُ هوءَ پنهنجي ڪنهن حسين خواب جي تعبير ۾ گم سم هجي ، مان هن جي اکين اڳيان هٿ لوڏيندي چئيم ، . . . !!؟؟“
”مرڪ ! ڇا تون هڪ دوست جي نعتي سان ڪجھ شيئر ڪندينءَ ..!؟ ٿون پنهنجي هن حالت جي باري ۾ ڪجھ ته ٻڌاءِ ، يا مان ان لائق به ناهيان ،....؟“
هن هڪ نظر مونتي وجهي ڪنڌ ٻئي طرف ڪري ڇڏيو ، شايد هوءَ ڪجھ دوچي پئي ، ڪجھ پلن جي خاموشيءَ کان پوءِ هن جا چپ ڦڙڪيا ۽ هوءَ چوڻ لڳي . . . .!!
”شڪيل ! . . .اهو وقت ڪيڏو نه سٺو هو ، جڏهن هر روز صبح جو تيار ٿي هاسٽلن جي رومن کان نڪرندا هئاسين ، هر ڏينهن هڪ نئون خواب اکين ۾ سجائي ، اهي ڏينهن ۽ انهن ڏينهن جا گهاريل پل منهنجي جيون ۾ گهاٽي ڇانوءَ جيئان آهن ، جيڪي هميشه منهنجي جيون جو جوتُ ٻارڻ لاءِ مونکي اتساھُ ارپيندا آيا آهن ، نت شايد مان نراسائيءَ جي ڪن ۾ ٻڏي وڃان هان ، . . . . !!؟“
هوءَ هڪ ٿڌو ساھُ ڀري خاموش ٿي ته مان هن جي اکين ۾ جهاتي پائيندي چئيم ، . . . !!
” ها مرڪ ! . . .اها حقيقت آ ، اهي ڏينهن ، اهي پل ، اهي گهڙيون ڀلان ڪيئن وساري سگهجن ٿيون ، جيڪي اسان لاءِ اسان جي زندگي جون املھ يادگيريون آهن ....!!؟؟ “
منهنجو ايترو چوڻ هوءَ بيڊ تان اٿي ويهي ، چوڻ لڳي ، . .!!
” جي اوهان وساري نٿا سگهو ته پو ءِ ياد ڇو نٿا ڪئيو ، اهي ذيادتون ، اهي واعدا ، اهي وچن ، اهي گهاريل گهڙيون اهي رهاڻيون ، ڇو شڪيل ! ڇو آخر مون تنهنجو ڪهڙو ڏوھُ ڪئيو هو ، جو تون وچ رستي تي آڻي بيهاري مونکي اڪيلو ڇڏي رستا مٽي هليو وئين ، . . . . . !؟“
هوءَ سڏڪي پئي مان هن جو گنهگار هن اڳيان ششدر ٿي وئيس ، ها هوءَ صحيح پئي چئي ، يونيورسٽيءَ جي پهرين سال کان وٺي اسان جي هيلو هاءِ هئي ، پوءِ اها دوستي ، ۽ آخر ڪار پيار جي پيچرن جا راهي ٿي وئياسين ، هوءَ ڏاڍي دلفريب هوندي هئي ، هن جي هر ادا نرالي ۽ پياري هوندي هئي ، مان ته ڇا پر يونيورسٽيءَ جا اڌ کقن گهڻا ڇوڪرا هن تي فدا هئيا ، مان به هن جي مرڪ تي صدقو پئيو ٿيندو هئيس ، پر جڏهن هن مونکي پيار جي پيقر سان ڏني ته مان ويتر ، مست مدهوش ٿي وئيس ،هوءَ ۽ مان ڏينهون ڏينهن ڪٺپتليءَ جيئان هڪ ٻئي ڏانهن ڇڪجندا وياسين ، ۽ اسانجون محفلون ملاقاتيون وڌنديون رهيون وقت گذرندو رهيو ، اسان ان حد تي پهچي وئياسين جٿي ٻه جسم هڪ روح ، اسانجي دلين ۾ هڪ ٻئي لاءِ انيڪ پيار ، محبت ، چاھُ  ، تڙپ ، پيدا ٿي چڪي هئي ، ۽ انهن وهڪرن ۾ ٿيندا رهيا ها ، ڪيترائي واعدا ، وچن گڏ جيئڻ مرڻ جا ، ايئن اسان پيار جا گيت ڳائيندا فائنل ايئر ۾ پهچي وئياسي ، امتحاني فارم ڀرجي رهيا ها ، مان مهڪندڙ مکَ سان سدائين زندگيءَ کي راند سمجهي کيڏندو رهيس ، ڪڏهن به چهري تي پريشاني ، جا تاثر ڪنهن کي محسوس نه ڪرائيم ، . . . .!!؟؟“
انهن آخري ڏينهن ۾ هڪ ڏينهن مرڪ ! منهنجو رستو روڪيندي چئيو هو ،
” تو ۾ ۽ گڏھَ ۾ ڪو به فرق ناهي ، ڇو ته گڏھَ کي سوچ ۽ سمجھ جي طاقت نه هوندي آ ، پر پوءِ به وقت سر هو ڪنهن جي ڪم اچي ويندو آ ، تو کان ته اهو گڏھُ به چنگو ، ۽ تون آن جو نه دؤري جي درد کان مونکي آجو ٿو ڪرين ، نه محبت جي موالڻ ٿو بڻائين ، نه توکي منهنجي نازڪ نفيص احساسن  ، جذبن ، ۽ خوابن جو احساس ئي آ ، نه مونتي ئي توکي ڪو قياص ٿو اچي ، . . . . !!؟؟“
ان وقت مون هن کي مرڪي چيڙائيندي چئيو هئيم ته . . .!!
” وري ڇا ٿيو آ توکي ، جو توتي قياس ڪئيان ، يا احساس ڪئيان ، هونءَ به مان توتي ڪهڙو ظلم ڪئيو آ ، !!!؟؟“
هن منهنجي ڳالھ ٻڌي گسي مان چئيو هو ،
” وڏي.ڳالھِ آ شڪيل.صاحب جو توکي خبر ئي ناهين ته تون مونتي ڪهڙو ظلم ڪئيو آ ، تون گذريل ٽن سالن کان وٺي مونکي تڙپائيندو رهين ٿو ، روز مونسان واعدا ، وچن ڪندو رهين ٿو ته جلد کان جلد پاڻ شادي ڪنداسي ، پا اهو ظلم ناهي ته ٻيو ڇا آهي ، يا ته تون مونکي صاف صاف ٻڌاءِ ته ، مرڪ ! مان توسان شادي نه ڪندس ، مان صرف توسان ۽ تنهنجي وجود سان روح ريجهائيو آ، باقي مان شاديءَ لاءِ سيريئس ناهيان . . . . !!!؟؟؟“
هوءَ سڏڪي پئي هئي ، پر مان ان وقت هن کي نظر انداز ڪري ڇڏيو هو ، ....!!!“
” ايئن باز اوقات محسوس به ٿيندو هئيو ته هوءَ چري ته مونسان گڏ جيئڻ مرڻ چاهي ٿي پر تڏهن مان ان لائق نه هئيس ، جو هن سان شادي ڪئيان ، ان جا ٻه ڪارڻ هئا ، هڪ ته مان هڪ اهڙو دنيا جو فرد هئيس جنهن وٽِ نه گهر نه تر ، نه ڪٽنب نه ڪهول ، نڪو اڳ ۾ نه پٺ ۾ بس هڪ يتيم لاوارث ، مذدوري ڪري پنهنجي تعليم جاري رکي ، اڳتي هلي ڪجھ ٿيڻ پئيو چاهيان ، پر مان اهو به هن کي هڪ ڏينهن ٻڌائيو هئيو ، پر هن پوءِ به چيو هو ته مان توسان گڏ هجان پوءِ ڀلي بک ۾ يان ڏک ۾ بس تون منهنجو جيون ساٿي ٿي مونسان گڏ هج . . . !!“
” هوءَ حقيقت ۾ ته مونکي ڪنهن به صورت ۾ ڇڏڻ نه پئي چاهي پر مان هن کي پنهنجي لاوارث زندگيءَ ۾ ان وقت شامل نه پيو ڪري سگهان ، ان لاءِ ان ڏينهن کان پوءِ مان خاموشيءَ سان پيپر ڏئي راتو رات ، ڪراچي هليو آيس ، ڪراچي ۾ جتي زندگيءَ جا حسين رنگ نظر ايندا آهن ، پر مون اتي اچي راتِ جي هڪ پرائيويٽِ ڪمپنيءَ ۾ ڪم ڪرڻ لڳس ۽ ڏينهن جو يونيورسٽيءَ ۾ ، ايم . بي . بي . ايس . جي ڊگريءَ لاءِ محنت ڪرڻ لڳس . . . . !!!؟؟“
” ايئن وقت گذرندو رهيو ، ۽ مان چئن سالن کان پوءِ ايم . بي . بي . ايس . جي ڊگري حاصل ڪري ورتي ، ۽ مان ساڳي حيدرآباد جي سول هاسپيٽل ۾ ڊاڪٽر ٿي آيس ، ايئن وقت گذرندو رهيو ، ۽ اڄُ پورن ستن سالن کان پوءِ جڏهن هن کي ايمرجنسي وارڊ ۾ تڙپندي ڏٺم ته حيران رهجي وئيس ، . . . !!!؟؟“
هن کي ڏسي مون مٿان ڄڻُ ته حيرانن جا پهاڙ ڪري پئيا ، هوءَ سڪي ڪنڊا  ٿي وئي هئي ، هن جي منهن ۾ گهنج ۽ اکين ۾ صدين جو اوجاڳو اکين جي هيٺان ڪاراڻ ڇائيل ڄڻ ته هوءَ صدين کان وٺي روئيندي رهي آ ، . . .!!  “
مون خيالن جي کيٿر کان نڪري هڪ ڊگهو ساھُ کڻي هن ڏي نهاري چئيم ،
” مرڪ ! ڇا تو شادي نه ڪئي آ . . . ؟؟؟“
هن هڪ ڦڪو ٽهڪ ڏئي چئيو ،
” ڏاڍو عجيب ٿي وئيو آن ، شڪيل ! . جڏهن ته توکي خبر آ ، ته مان تن ۽ من ۾ توکي سانڍي سموئي مورتي ٺاهي ان جي عبادت ڪندي هئيس ، ڇا ان حالت ۾ مونکي ڪو ٻيو قبول ڪري هان يا مان ڪنهن ٻئي جي ٿي سگهان هان ، نه شڪيل ! تون ته ايئن ڪري سگهين ٿو ، پر مان ڪڏهن به ايئن نه ڪري سگهندس ، ڀل هي ساھَ ڀي هن وجود کان موڪلائي وڃن . پر  مان ڪڏهن به ان چاھَ ڀري چمن ۾ ڦٽل جذبن جي گلشن کي اجاڙي نٿي سگهان ...!؟“
” خير توهان ڇڏيو مونکي ، هن محبت جي موالڻ خوش آ پنهنجي حال تي ، توهان ٻڌائيو پنهنجي باري ۾ . . . .!!!؟؟؟“
هن ٿڌو ساھُ کڻي هڪ پر سڪون لهجي ۾ موڏي نهاري چئيو ، . . .!!!
” مرڪ ! مان يونيورسٽيءَ کان پوءِ ڪراچيءَ يونيورسٽيءَ مان ايم . بي . بي . ايس . ڪري گذريل ٻن سالن کان هتي آهيان . . !!!“
” تو شادي به ڪئي هوندي  ۽ اولاد به ٿي هوندئي…!!!؟؟؟“
” نه مرڪ ! الاڇو ، حقيقت اها آ هي ته چاهيندي به مان توکي پنهنجي خيالن مان نه ڪڍي سگهيس ان لاءِ شادي ته دؤر جي ڳالھ آ ، پر راتين جو اڄُ تائين سڪون سان سمهين به ناهيان سگهيو ،…!!“
مان پگهرجي وئيو هئيس ڄڻ ته صدين کان سفر ڪندو پئيو اچا ۽ اڄُ وڃين منزل تي پهتو آهيان .…!!!
مان هن ڏي هٿ وڌائي چوڻ لڳس ،
” جي تون چاهين ته منهنجي اڪيلائن ۽ پنهنجي اڪيلائن کي گڏجي ختم ڪئيون ……!!!“
هن هڪ وڏو ساھُ کڻي هٿ منهنجي هٿ تي رکي ڇڏيو ………!!!!“
saqi.irshad@gmail.com
03002586897

سائين گلبهار باغائي جي شاعري

گل بهار باغائي

غزل

هٿن تي رنگ مينديءَ جو بدن تي لال ٿس جوڙو.

ڪٺي آ ڪالهه ڪاري ٿي لڳي ٿو ڏنڊ جو کوڙو.

حويلي هوڏ تي آهي زمانو زيردست پنهنجو،

ڇڪي رک ڇانوَ پنهنجي آ چري ڀل ڇيڪ پيو گهوڙو.

پڇي ٿي پيءُ کان ڇوڪر لٿي هن لاب اوڳڙ تي،

ڪڇي ٿي ڀت منجهان نهڪر ڏسي ٿو اڀ کي پوڙهو.

اگهاڙي عيب جي گهر ۾ ڦلو ٿو ڦر ڄڻي پنهنجا،

ونيءَ جي ٺوٺ ڳلڙن تي ڪري ٿو خودڪشي ڳوڙهو.

دکن جو دائمي گهرڙو غريبي عشق آ ان جو،

اميري اوڏڪي ڀت آ يا ڄاڱرين جو وڏو لوڙهو.

کٽي ٿي خواب کي جنَّت دلاسي جي دري بند آ،

فصل هن ڦوهه جوڀن جو پئي ٿو چرس جو روڙو.

هلي وئي هوند جي گهر ۾ يتيمي يار کان وڇڙي،

ڏسي ٿي ڪار هلنديءَ مان ڏئي منهن کي ڪنو موڙو،

هلا ٿئي حال ڀائي ٿي پڇي ٿو ذات ۽ نالو،

انڌو ٿم ياد جو ماضي صفا ٺپ حال ٿم ٻوڙو.

حقيقت خود خيالي جي ننڍي ڄڻ ڀيڻ ڀاسي ٿي،

لهي ٿي ننڊ نيڻن ۾ لڇي ٿو خواب جو دوڙو.

هڪ بهترين مڪمل سنڌي ادبي تحقيقي ۽ معلوماتي بلاگ تي اوهان دوستن کي ڀليڪار

هڪ بهترين مڪمل سنڌي ادبي تحقيقي ۽ 

معلوماتي  بلاگ تي اوهان دوستن کي  ڀليڪار

روحل ڪالرو جو نظم/ پنهنجي ڏيھ ۾…………

روحل ڪالرو جو بهترين  نظم

نظم/ پنهنجي ڏيھ ۾…………

ڪا جُتي لَيلُونِ جي، ڪجھ پراڻي لوھ تي………

ميٽ جھڙي سنڌ جو، هو مَٽائن موھ پيا!

سڀ اکيون امداد جو، روز سرمو ٿيون وجهن،

بينڪ هڪ هڪ ٻاهران، هي لٺيون ڪنهن کي لڳن؟

جو ٿڻن تي ٻار آ،  اُس انهي جي ٿَڃ آ،

عورتن جا هي جٿا، روڊ تي ڪا ڄَڃ آ،

ڪير کيڏيو ڪارڊ سان، راند اي.ٽي.ايم جي،

بک به پنهنجي ٻارڙي، ڪين ڄاڻي گيم ٿي،

پاڻ کي پوڙهين وِڪيو، پاڻ ڪوفي ٿا رهون؟

سون تي تلوار وئي، هاڻ خالي ڪئن وِڙهون!

هاءِ واپاري وڏا، پنهنجو جانچن اوھ پيا!

ڪا جُتي لَيلُونِ جي، ڪجھ پراڻي لوھ تي………

ميٽ جھڙي سنڌ جو، هو مَٽائن موھ پيا!

وقت ماني ڪون ڏي، وقت وٽ ناهي اجهو،

پاڻ ننگا پاڻ ۾، ڪير ڏيندو ڪو لٽو؟

تيل وانگي زندگي، ڪئن مهانگي گهارجي؟

پاڻ اوندھ ۾ ٻرون يا ڏيئو ڪو ٻارجي؟

روڊ پنهنجا سڀ ڀڳل، ڪئن مرن ٿيون مائرون!

سُور ويم جا سنڌ کي، ٻار ٿا مرندي ڏسون!

کڏ ڪِني تي گڏ هلون، پاڻ ۽ پنهنجا ڪُتا،

مال جو پاڻي لُٻيل، پيا ڀريون پنهنجا ڪُنا!

هي مُقامن جو وطن، چنڊ چِٻرن جو حصو،

ڪئن ٻڌايون ڪو پَرِيَنُ، شاھزادن جو قصو،

روز قبرن مان نوان، روز نڪرن ڊوھ پيا!

ڪا جُتي لَيلُونِ جي، ڪجھ پراڻي لوھ تي………

ميٽ جھڙي سنڌ جو، هو مَٽائن موھ پيا!

پاڻ پنهنجي دين کان، ايئن هتي اهڙو ڊڄون،

مومنن جي ڏيھ ۾، ڪافرن وانگي ڦِرون!

دل ڪميشن جي بِلي، درد ورتي منٿلي،

رت به ڏھ پَرسَنٽ آ، پاڻ کي ڪٽجِي مِلي!

چور ٿا چورين چَون، مال ڪاهيو ٿا وڃو،

ڪير ڀاڳيو آ ڀلا، ڍور کان ٿورو پُڇو؟

جي پُڇي ۽ ڪو لُڇي، تُرت ڌوڏا ٿا ڪڍن،

چرس ۾ چالان ڪن يا ته گوڏا ٿا ڪڍن!

شاعرن جا ڪئن ڏَڪن، هِت ڏِهاڙي ڏوھ پيا!

ڪا جُتي لَيلُونِ جي، ڪجھ پراڻي لوھ تي………

                                                                                                          ميٽ جھڙي سنڌ جو، هو مَٽائن موھ پيا!

سنڌ ء ۱۹۴۳ع وارو ٺھراءُ.

سنڌ ء ۱۹۴۳ع وارو ٺھراءُ.

اسان جڏھن بہ محڪومي جي خلاف ڳالھايون ٿا تڏھن اسان کي مختلف ھنڌن تان بارھا ساڳوڻو جواب ٻڌڻ لاءِ ملي ٿو. چي:

"شامل بہ اوھان پاڻ ٿيا ھۂا. سنڌ اسيمبلي مان قرارداد بہ اوھان منظور ڪراۂي ھۂي."

بروبر، اسان راضي خوشي گڏجڻ جي خواھش ڏيکاري ھۂي ء نھايت خلوص جو مظاھرو ڪندي سنڌ اسيمبلي مان اھڙو ٺھراءُ پڻ منظور ڪرايو ھو. پر اسان اھو سڀ ڪن اصولن ء خاطرين جي آڌار تي ڪيو ھو، جيڪي ۱۹۴۰ع واري قرارداد م ڏنيون ويون ھيون. ڪانگريس مضبوط مرڪز جي حامي ھۂي، جيڪا ڳالھ سنڌ جي فاۂدي م نظر نٿي آۂي. ان جي برعڪس چاليھين واري قرارداد م ڍيلي ڍالي مرڪز جي ڳالھ ڪندي قومي وحدتن کي خودمختياري آڇي ويۂي ھۂي. جنھن موجب رياستون پنھنجي اقتدار اعلا ء وسيلن جون مالڪ ھونديون؛ جي ھو چاھين تہ ڏھن سالن بعد وفاق کان الڳ پڻ ٿي سگھنديون.

پوءِ جڏھن ۱۹۴۶ع م قراداد مقاصد آڻي ۱۹۴۰ع واري ٺھراءَ جي روح کي زخمي ڪيو ويو تہ سنڌ ۱۸۴۳ع واري ملڪي سطح تي آزادي جي گھر ڪۂي ھۂي. ان جي معنا تہ جنھن ٺھراءَ جو اسان کي مھڻو ڏنو ٿو وڃي، اھو عمل م اچڻ کان اڳ م ۂي فوت ٿي چڪو ھو. پويان رھجي ويو ھو پونجي جيڻي جو پٽ، سندس ٽاۂپ راۂٽر، پنجابين جي ٻن عالمي جنگين م برطانياۂي سامراجيت سان وفاداري ء انگريزن جون سازشون، ء وڌندڙ روسي اثر جي روڪٿام جون حرفتون.

جي ۱۹۱۷ع وارو روسي انقلاب برپا نہ ٿۂي ھا تہ يقيني طور ننڍي کنڊ جي جاگرافي اڄوڪي نہ ھجي ھا.

ھاڻي سوال ھي ٿو اٿي تہ ڇا ھڪ قرارداد پاس ڪري اسان ايڏو گناھ ڪري وڌو آھي جو اسان کي آزاد ٿيڻ جو ڪوۂي حق نہ آھي؟ اسان ھميشہ لاءِ ستمگر محبوب جھڙي ان قرارداد جي ٻول م مجنون جيان ٻڌجي چڪا آھيون ء چاھيندي بہ ان ٻنڌڻ مان پنھنجا بند خلاص ڪري نٿا سگھون؟ ڇا دنيا م پھريون ڀيرو ۂي ڪا اھڙي قرارداد منظور ڪۂي ويۂي ھۂي، جيڪا اسان منظور ڪرڻ جي گناھ جا مرتڪب بڻياسين؟

دنيا ھميشہ اٿلن پٿلن جي آماجگاھ رھي آھي. قومون رضاڪاراڻي طور يا باھمي رضامندي تحت گڏجنديون ء الڳ ٿينديون رھيون آھن. رڳو اسان وٽ نہ، سڄي جھان م ايۂن ٿيندو رھيو آھي. پراڻي اتھاس م بہ اھڙا واقعا موجود آھن تہ جديد تاريخ م بہ اھڙا مثال ملن ٿا.

اوڻيھين صدي م ڪۂناڊا جا پرڳڻا اھڙي گڏپ جي عمل مان گذريا آھن.

جمال ناصر جي دؤر م مصر ء شام گڏيل وفاق ٺاھيو. جيڪو ڪجھ سالن بعد پنھنجي پرامن پڄاڻي تي پھتو.

لي يو جي دؤر م سنگاپور ملاۂيشيا سان ڪنفيڊريشن ٺاھي. پر جڏھن ملاۂيشيا سنگاپور تي پنھنجي بالادستي اختيار ڪرڻ شروع ڪۂي تہ سنگاپور ان وفاق منجھان پنھنجي جان آجي ڪراۂي ورتي.

ٻي عالمي جنگ جي پڄاڻي بعد ٻالٽڪ سمنڊ جي ڪِنار وارن ملڪن اسٽونيا، لٽويا ء لٿونيا پنھنجي پارليامينٽن م قراردادون آڻي سوويت روس م شامل ٿيڻ جو اعلان ڪيو. انھن ساڳين قومن اٽڪل چاليھ سال پوءِ پنھنجين ساڳوڻين پارليامينٽن م سوويت روس کان الڳ ء آزاد ٿيڻ جا ٺھراءَ آندا ء نتيجي م آزاديون ماڻيون. 

چوڻ جو مطلب ھيءَ آھي تہ دنيا اھڙن تجربن ء مثالن سان ڀري پۂي آھي، جن م مختلف حالتن م مختلف فيصلا ڪيا ويا آھن. ڪوبہ فيصلو حتمي نہ ھوندو آھي، ازلي ابدي نہ ھوندو آھي؛ ازلي ابدي رڳو قومي آزادي ٿيندي آھي.

تنھن ڪري چاليھين واري قرارداد جي آڌار تي سنڌ اسيمبلي م پاس ڪرايل گڏيل مسلم رياست واري قرارداد نہ ڪا مقدس ڳۂون آھي ء نہ وري ازلي ابدي ورق، جنھن کي ڦاڙي نہ سگھجي. سنڌ پڻ سندس اسيمبلي م پاس ڪرايل قرارداد کي ٻالٽڪ رياستن وانگر رد ڪري سگھي ٿي. جيڪي شامل ٿين ٿا، اھي نڪري بہ سگھن ٿا. پر دلچسپ ڳالھ ھيءَ آھي تہ اھا قرارداد پنھنجي ۂي لکندڙن ھٿان ڇاۂيتاليھن م ڪاٽ ھيٺ آندي ويۂي ھۂي. ان ڪري اھا ڄڻڪ اڳ م ۂي رد ٿي چڪي آھي. تنھن ڪري انھي جي آڌار تي اسان جي آزادي جي حق جو انڪار ڪرڻ سواءِ جھل پڻي، سياسي تاريخي شعور جي اڻاٺ ء حاڪم قوتن جي ونگار وھڻ جي ٻيو ڪجھ ڪونھي.

ٺھراءَ وقتي ھوندا آھن، قوم ء ملڪ داۂمي آھن. جن جا قومي حق ء ملڪي آزاديون پڻ داۂمي شۂي ھونديون آھن. سنڌ بہ ھڪ الڳ تاريخي ملڪ ء قوم ھجڻ ڪري ھر حوالي سان آزادي جي حقدار آھي.

(سائين نصير ڪنڀر جي درد ڀري تحرير پڙهي اکيون اشڪبار ٿي وينديون آهن.)

(سائين نصير ڪنڀر جي درد ڀري تحرير پڙهي اکيون اشڪبار ٿي وينديون آهن.)
وزيراعظم ۽ اڳوڻي صدر جي ٿر ياترا ۽  دوسو هاليپوٽي جو درد       
خدمت ۾ جناب وزيراعظم پاڪستان ۽ اڳوڻا صدر.صاحب                            

اسلام.عليڪم                                                                                 
بعد سلامن جي عرض ته هن فاني دنيا ۾ ڪيترا روز گّري چڪا،پر آئين صاحين جو 
اسان ماڙوئن تائين ڪو به احوال نه مليو. انهي ڪري هن چٺي ۾ ٻه اکر هٺ قاصد جي 
آئين ڏانهن اماڻيان ٿو. اميد ته قبوليت جو مان ڏيئي مانائتي موٽ ڏيندا. آمين شم آمين.
                        لکڻ جومقصد ته  محترم وزيراعظم ۽ اڳوڻا صدر صاحب،هي منهنجو آئين ٻنهين ڏانهن پهريون گڏيل خط آهي. انهي ڪري ڄاڻ سڃاڻ ڪندو هلان ته آئون دوست محمد عرف دوسو هاليپوٽو حال رهندڙ ڳوٺ ٿاريو هاليپوٽه ضلح ٿرپارڪر.
سائين جن کي عرض ڪندو هلان ته منهنجو روزاني جو ڪم تمام سادو آهي.
جنهن کي آئين شيڊول چئون ٿا. صبح سانجھر هليو وڃان سيم ڏانهن، جتي سڄي 
سيم ۾ اوهاڙ ڏيان ۽ مال جي به جانچ ڪريان. بلڪه اهو پڪ ڪيو اچان ته
سيم جي ڪنڊين ۾ ڪنهن پن ته ڪون لاٿا آهن. ۽ جيڪر اوپرو پير ڏسان ته 
اهو به نظر ۾ ڪڍيو اچان. پوءِ ڳوٺ جي همرائن کان پڇا ڪيان. اهو به آئين
کي ٻڌايان ته آئون ڳوٺ جي چڪتو مڙسالين جا پير سڃاڻان.
                   ٻيلي آئين الاهي ڪيترا واندا آهيو؟ ۽ منهنجي هن چٺي جا چار اکر 
پڙهڻ جو ٽيم ملندو ڪه نه،پر منهنجي اندر ۾ ڳالهين جا انبار آهن. سو ڀايان ته ڪر
هي سڄي دنيا ڪاڳر ٿئي ۽ سمونڊ مس ٿين تڏهن به مون واري ڳالهه جي پڄاڻي ڪانه
ٿيندي. پر وري به آئين سان خاص خاص ڳالهيون ٿو اوريان ‘سو ابي کي چوان’هي 
اکر منهنجو تڪيه ڪلام آهن. آئين ٻيلي دل ۾ نه ڪجو. آئين ته آهيو بادشاه ، خير
بادشاه ته خود خدا جي ذات آهي. پر زمين ٽڪرئ جا ته آئين به بادشاهه آهيو. سوابي کي چوان بادشاهه هوندا آهن ڪچين ڪنين جا ڌڻي. سو متان مون واري تڪيه ڪلام تي ڏمر جي پئو. هڪ چڱي ڳالهه اها به آهي جو آئين گڏ ٿا اچو.نه ته آئين  جي پالٽين جا جوشيلا آٻٿيا ته هڪٻئ سان چانڊيا مگسي هوندا آهن. سو گهڻن سٺن ڪمن سان گڏ اها ڳالهه به سٺي آهي جو انهي بهاني هن (ڪاري سون) جي ڪا ته قيمت لڳندي.ڪاڪو ڀليڏنو چوندو هو ته سڀن کان سٺو اهو جو درگذر ڪري ۽ هونين رس ڪس کانسواء راند به ڪهڙي سوشل آئين جي رهجي اچي. باقي عوام جا ڪم ڪهڙا اڳ ٿيا ڪهڙا هاڻي ٿا ٿين. اهو ڳالهه ئي الڳ آهي.
لکڻ جو مقصد اهو ته هتي ٿر۾ جيڪو ڪارو سون مليو آهي، انهي کي هاڻي ۡڪڍين ٿا انهي ڪاري سون تي   اک 1990 ۾ پئي. انهن ڏينهن کان اسان جي ڳوٺ جو نالو ملڪ توڙي ڏوراهين ولايت ۾ به مشهور ٿيو. پر انهي ڏينهن ڪاڪو ڀليڏنو ڏاڍو اٻاڻڪو هيو مون جڏهن هن ڪاري سون واري ڳالهه ڪئي چيائين اي ڇو آئين جي ڪل ٿڙي آهي. اسان جو هڏيون وينديون مٿي جو پور ٿي پر آئين وٽ  ڀيڻي به ڪانه هوندي جتي مٿو لڪائي ويهو. جنهن ڏينهن ڇڪ ڏيئي هيٽ وڇايل رلي جئين زمين پيرن هيٺيان نڪتي انهي ڏيهن  خبر پوندي  ته ڀلي  ڀيڻي آهي. اڄ جڏهن اوچتو مون کي منهنجي ڳوٺ خالي ڪرڻ  جو پيغام آيو آهي ته ڪاڪي ڀلي ڏني جي ياد تمام گهڻي اچي رهي آهي .
ڇٺي لکڻ کا اڳ دل ۾ ڪئي ڳالهين جا ڳهر هئا ڇو ته هي 23 سالين جي ڳالهه آهي جيڪو ڪجهه  وهيو واپريوانهين  لاء آئين سان احوال ڪندس. پوء جيڪا ڳالهه ياد آئي ائين ڪندو هلندس عمر سان گڏ هاڻي ويسر جو مرض به وڌندو ٿو وڃي.  مون آرو يار سيلاني جڏهن مرشد شاه جو بيت پڇندو آهي ته اهو ياد ڪونه ايندو آهي گهڻو ذهن تي 
زور ڏيندو آهيان ته مس ياد ايندو آهي. سوابي کي چوان هتي جڏهن ڪوئلو مليو ته چيائون هاڻي ٿر دبئي ٿي ويندو. آئين جي زندگي بدلجي ويندي ۽ هتي هڪ سنگاپوري گورو آيو انهي کانپوءِ بشير انصاري مون جي ڳوٺاڻي جي ٻني ۾ ڪوئلي لاءِ کوھ کوٽيو انهي مشڪين جي ٻني تباھ ٿي ويئي پر ويچاري کي مليو ڪجھه ڪيئن. انهي کانپوءِ چيني ۽ پيا نئولا ماڻهو هتي ايندا رهيا تنبو لڳا مشينون آيون بر ۾ بازاريون لڳي ويون پر اسين اهي جا اهي. جيترا وات اوتريون ڳالهيون پر هڪڙي ڳالھه سڀني وٽ ساڳي ته جڏهن به هي ڪارون سون نڪتو، ته آئين کي لڏڻو پوندو. اها ڳالهه سموري ڳوٺ جي هر هڪ ماڻهو جي سيني ۾ ڪان جئين کپي ٿي ويئي. انهي ڪري وس وارن اڳيان ميديا ۾ اسان جي دانهن ڪوڪ هئي ته ٻيلي مهرباني ڪري لڏايو نه اسين پنهنجون ٻنيون ٻارا تر ترايون، ماڳ مڪان، گئوچرون، سروي نمبر سڀ ڇڏي ڪيڏانهن وينداسين ؟ پر اسان جي ڪنهن به ڪونه ٻڌي معاوضي جي نالي ۾ عجيب ڳالهيون ٿيڻ لڳون. جيڪي اڄ به جاري آهن اسان جي مدد لاء ڪي فورم ۽ ڪاميٽيون به ٺهيون پر انهن جي جدوجهد ڇڙوڇڙ ۽ هر هڪ وٽ هڪ سياسي جهندو ۽ جذباتي تقرير کانپوءِ ڪجهه نه هيو. توڻي جو انهن جون همدرديون اسان سان هيون پر اهي ڪمپنين  جي ابتين سبتين چالن کي سمجه

عباس سارنگ جون دل ۾ هنڊائڻ جهڙيون ڪهاڻيون

ڪهاڻي:

“ڳڀو ٽڪر”

عباس سارنگ

گند جي هڪ وڏي ڍير تي؛ هڪ رولو ڪتي نوس نوس پئي ڪئي......نوس ڪندي ڪندي رولو ڪتي کي هڪ پلاسٽڪ جي ٿيلهي ۾ ڪجھ پيل ملي ويو....اهو ڪجھ بچيل سچيل ماني ڳڀو هو.....رولو ڪتي پلاسٽڪ جي ٿيلهي کي وات سان کوليو ته ان ۾ ڌپ محسوس ڪري ٿيلهي کي اتي ئي ڇڏي اڳتي وڌي ويو ۽ ٻئي پاسي نوس نوس ڪرڻ لاءِ وڌي ويو.

اهو سڀ ڪجھ هڪ بکايل معصوم ٻار پئي ڏٺو ان جلدي وڃي ان ٿيلهي کي کڻي ورتو ۽ ان مان اهو ماني ڳڀو ڪڍي کائڻ لڳو ۽ رولو ڪتي کي احسانمندي مان ڏسندو رهيو.

ڪهاڻي:

“وقت جي ٻه واٽي تي بيٺل تون ۽ مان”

عباس سارنگ

هڪ وقت هو جو رڳو سندس لاءِ ئي سوچيندو هوس؛ پر هن مون کي ايتري ڪا خاص موٽ ڪڏهن ڪونه ڏني، هر لمحي کيس ساھ سان سانڍيندو پئي آيس. مون ڪڏهن به هن کان ڪجھ ڪونه گھريو هو، سواءِ مٺي محبت جي، هن ڪڏهن به منهنجو خيال نه ڪيو پر مان هن جي رضا تي ئي راضي رهيس. الائي ته ڇا هو اسان ٻنهي جي وچ ۾، هن جو مون سان ڪهڙو رشتو هو ۽ ان رشتي کي ڪهڙو نالو ڏجي ها، مون کي سمجھ ۾ ئي نٿي آيو؛ پر پوءِ مون جيئن ئي هن جي توجھ حاصل ڪئي ته مون ساڻس محبت جو اظهار ڪيو ۽ هن اهو چيو. 

“مون ته ڪڏهن ائين سوچيو به نه آهي. تون بيحد سٺو به آهين ۽ مان ته چاهيان به اهو ئي ٿي ته منهنجو مڙس صفا تو جهڙو هجي پر مان توکي پنهنجو ڀاءُ سمجھندي آهيان.” 

پوءِ مون ان جي انهيءَ موٽ ۾ کيس اهو چيو هو. 

“اها سٺي ڳالھ آهي. اهو اسان جو پهريون رشتو هو. اسان ٻئي ڀاءُ ڀيڻ هئاسين؛ پر مان هاڻي توکي ڀيڻ جي حيثيت سان نٿو ڏسان، تون مون کي ڏاڍي وڻندي آهين، تون ٻڌاءِ مان ڇا ڪيان؟ ٺيڪ آهي تون مون سان شادي به نه ڪر؛ پر منهنجي محبت جي اظهار جو مثبت جواب ته ڏي نه.......!!!”

اهي ۽ اهڙا اسان جا مڪالما پاڻ ۾ هلندا رهندا هئا. اسان هڪ مهل هڪٻئي سان گڏ بيخودي منجهان ستا به هئا سين ۽ هڪ ٻئي کي خوب مٺيون به ڏنيونسين. ان سمي هوءَ اوچتو ڀڙڪو کائي اٿي هئي ۽ مسلسل روئي رهي هئي ۽ چئي ويٺي هئي.

“توبه توبه!! مون هي ڇا ڪيو، مون ته پاپ ڪري وڌو؛ تون ته منهنجو ڀاءُ آهين، يا خدا! اهو ڇا ٿي ويو؟ ڇا مان هاڻي پيٽ سان ٿي ويندس؟”

ان وقت مون کيس کلي ڪري چيو هو.

“نه....بابا....نه..... مٺين ۽ ڀاڪرن سان پيٽ ڪونه ٿيندو آهي!”

پر پوءِ به هوءَ روئيندي رهي چوڻ لڳي هئي.....

“الا! تون مون کي ڏاڍو پيارو به آهين ۽ توکان سواءِ رهي به نٿي سگهان توکانسواءِ ته مري ويندس، توکان جدائي جو تصور به نٿي ڪري سگھان؛ پر تون ته بس منهنجو ڀاءُ آهين ۽ ٻيو ڪوبه توسان رشتو نه آهي ۽ نه ئي ڪڏهن ڪو ٻيو رشتو جوڙيندس....!!”

مون کيس دلاسو ڏنو....

“ٺيڪ آهي....ٺيڪ آهي.... تون دل جاءِ ڪر.....۽ روئڻ بند ڪر ۽ پاڻ کي سنڀال....!!”

۽ وري پوءِ خوشي مان ڳوڙها اگھندي منهنجي ئي سيني تي اهلجي پئي....اهو هن جو رويو عجيب هو.....پيار ته ڏاڍو ٿي ڪري؛ پر صرف ڀاءُ وارو.....مون کي سمجھ ۾ نٿي آيو ته آخر هوءَ محبت کان يا صرف منهنجي محبت کان الاءِ جي ڇو ڊڄي رهي هئي.....مون به آخر ماٺ اختيار ڪئي.....ڇو ته مان هن جي خوشيءَ ۾ ئي خوش هوس....

پوءِ مون ڏٺو ته محبت جي معاملي ۾ مان هن کان ڪافي اڳتي بيٺو هوس. مان عشق جي هڪ وڏي ٽاور تي روشن ستاري جيان هوس ۽ هوءَ محبت کان ڊپ جي هٿرادو ٺاهيل محل تي بيٺي  منهنجي محبت کان ڊڄي رهي هئي.....آخر اهو ايڏو وڏو فرق ۽ پير پٿون ڪندڙ پنڌ هو، جيڪو گھٽجي نه گھٽيو.....۽ هن جي پيءُ هن جي شادي ڪرائي ڇڏي ته هوءَ به ڪنهن قدر ان تي خوش نظر ٿي آئي ۽ مان هن جي خوشي ۾ ئي خوش هوس.

هن جي شادي کي ڪيترا ئي سال گذري ويا ته هڪ ڏينهن مون سان ملڻ آئي. مون کي ڏسي چيائين.

“تو اڃان تائين شادي ڇو نه ڪئي آهي؟”

ان جي انهيءَ سوال تي مون کيس مسڪرائيندي چيو.

“ڪنهن جو انتظار ڪري رهيو آهيان....”

تنهن تي هن منهنجي ننڌڻڪي گھر جو جائزو وٺندي چيو.

“انتظار ڪرڻ وارا پنهنجا وار چاندي ۽ پنهنجون زندگيون ختم ڪري وجهندا آهن. هڪ اڻڄاتل چاهنا جي انتظار ۾....”

هن جي ان جملي تي منهنجون اکيون آگمجي ويون ۽ نيڻن وسڻ جا ويس ڪيا ته هن پنهنجي سيني سان لائي مون کي چيو.

“تو مون لاءِ پنهنجو پاڻ کي هارائي مون کي کٽي ورتوآهي، مون کي معاف ڪري ڇڏجان.....!!!”

ايترو چئي هو مون کي پنهنجي سيني کان ڌار ڪري اکين مان سيلاب اٿلائي هلي ويئي......۽ مان ان سيلاب ۾ لڙهندو ويس پاڻي سان پاڻي ٿي ويس.....

ڪهاڻي:

“سورن لاءِ ساماڻي”

عباس سارنگ

ماءُ پئي رلي سبي ته وري جوان جماڻ ڌيءَ ويٺي سئي سان گج پئي ڀريو، جيڪوزندگيءَ جي گاڏي کي ڌڪڻ لاءِ ڪجھ اڀل پئي ٿين.......ماءُ دادان پنجاھ جي پيٽي ۾ هئي. غربت جي ڊگهي بک ڪارڻ ڍانچو ٿي ويل وجود هن جي بکن تي پاھ ٿيڻ جا دليل ڏيئي رهيو هو. ڌيءَ ڪزبانو جيڪا جوان جماڻ هجڻ سان گڏ کاڌ خوراڪ جي ڪمي جو شڪار هئي، تنهن جو جيڪو جوڀن هجڻ گھرجي ها پر ان جي ابتڙ پنهنجي وهي کي پنهنجو پاڻ اندر ئي اندرکائي رهي هئي.....گھر جو هڪ ئي مرد ڀاتي ۽ گھر جو وڏو، دادان جو مڙس فيضو، نظر جي بيحد ڪمزوري ڪري، گھر جي هڪ ڪنڊ ۾ پيو هوندو هو. بس جي رهيو هو ۽ ڇنگن جي مٺ ٿي ويل پنهنجا آخري پساھ ڳڻي رهيو هو.

هن دور ۾ پنهنجا ته ٺهيو پر پاڙي وارا ڪٿي ٿا ايترو خيال ڪن........زماني جي گردش ۾ هرڪو ايترو ته مصروف ٿي ويو آهي، جو ڪوبه ڪنهن جي سار ڪونه ٿو لهي. ڌيءَ ڪزبانو جا شروع ۾ ته ڪجھ رشتا آيا، پر ان وقت کين ڪو رشتو ڀلو نه لڳو هو، پر هاڻي ته ڪو رشتو اچي ئي ڪونه ٿو. ڪزبانو جي رشتي اڳيان غربت جي هڪ وڏي ديوار هجڻ ڪري سندس رشتي گھرڻ جي ڪو ڪوشش ڪري ئي نٿو.....

دادان رلي تي گلن کي جو ٽاڪڻ لڳي ته هڪ گيچ زبان تي تري آيس ‘قسمت جي لڪيرن ۾ رڳو درد لکيل آهن’ ۽ ڳيچ چوندي چوندي اکيون پنهنجون پاڻ پسي پيس ته پنهنجي پوئتي سان اگهندي به رهي ته سڏڪندي به رهي. 

دادان ۽ ڪزبانو ڏسڻ ۾ ته رلي ۽ گج سبي رهيون هيون پر اصل ۾ هو ٻئي گڏجي رلي ۽ گج تي پنهنجا پنهنجا سور سبي رهيون هيون.

ڪهاڻي:

“ڪاوڙ”

عباس سارنگ

مولا بخش کي ڳوٺ جي هوٽل تي ولوءَ طعنو هنيو، ”يار مولا بخش! تون هوٽل تي ته وڏا شهپر ٺاهيون ويٺو آهين، پنهنجي زال جا پرڪار به ڏٺا اٿئي، ته زمين تي ڪهڙيون ٿي پوکون ڪري....!“

مولا بخش اهو جو ٻڌو ته ڪن ڳاڙها ٿي ويس، ٽوپيءَ کي نراڙ تان ٿورو مٿي ڪري، سٽ ڏئي اٿيو ۽ گهران دونالي بندوق کڻي، تڪڙو تڪڙو زمين ڏانهن روانو ٿيو. جيئن ئي زمين تي پهتو ڏٺائين ته سندس زال لوسڻ لڻي رهي هئي. مولا بخش اهو جو ڏٺو ته سندس کوکلي ڪاوڙ ڪافور ٿي وئي. پنهنجي سٻاجهي، محنت ڪش ۽ هڏڏوکي زال تي واهيات ولوءَ جي طعني تي بندوق تاڻي آيو هو ۽ ان ڳالهه تي کيس پاڻ تي ڏاڍا جڪ ٿي آيا. مولا بخش بندوق کي اتي ئي ڦٽو ڪري، پنهنجي زال کان ڏاٽو وٺي پاڻ لوسڻ لڻڻ ۾ لڳي ويو.

ڪهاڻي:

“زبان”

عباس سارنگ

هن جا چپ ماٺ هئا.... ائين به نه هو ته هن جا چپ سبيل هئا.... ائين به نه هو ته ڪنهن هن جي چپن تي بندش وڌي هئي.... ائين به نه هو ته ڪنهن جو زور بار هئس.... ائين به نه هو ته ڪنهن مٿس جبر ڪيو هو ته پنهنجا چپ نه کولجانءِ.... ائين به نه هو ته ڪو ڄائي ڄم کان گونگو هو.... !!! پر هن کي خبر پئجي وئي هئي ته هن جڏهن به ڳالهايو ته پوءِ سڀ ڪجهه ڊهي پوندو، هر شيءِ ٻري سڙي ويندي.... انهي راز جي خبر سرڪار کي پئجي وئي، تنهن حڪمت عملي ڪري هن جي زبان ئي ڪٽرائي ڪري زمين تي پوري ڇڏي ۽ سرڪار مطمئين ٿي وئي ته سڀ ڪجهه ٻرڻ ۽ سڙڻ کان بچي ويو ۽ پوءِ ڪجهه ڏينهن کان پوءِ ان زمين مان الائي ڪيتريون زبانون اُسري آيون.

ڪهاڻي:

“ڌماڪو”

عباس سارنگ

لطيف سائين فقيرن کان تنبوري جي تان تي راڳ ٻڌي رهيو آهي. فقير راڳ آلاپڻ ۾ مست آهن ۽ لطيف سائين پوري ڌيان ۽ گيان سان، پوري لطف ۽ قرار سان راڳ ٻڌي رهيو آهي. راڳ ڳائڻ وارا فقير ۽ ٻڌڻ وارو لطيف سائين راڳ مان پوري جو پور مزو ماڻي رهيا آهن. اوچتو متل محفل ۾ خودڪش ڌماڪو ٿئي ٿو. سنڌ ڌرتي جي تنبوري جون سڀئي تارون ٽٽي پون ٿيون.

ڪهاڻي:

“شميءَ جو پيار”

عباس سارنگ

شمي هڪ اهڙي ڇوڪري هئي؛ جنهن سان مان سڄي زندگي پيار ڪندو رهيس ۽ شمي منهنجو اهو پيار هئي، جيڪا سڄي زندگي مون سان هر روپ ۽ رنگ ۾ نفرت ڪندي رهي. هاڻي جڏهن اسان ٻئي زندگيءَ جو ڪافي وقت گذاري آيا آهيون ۽ هڪٻئي سامهون ويٺا آهيون ۽ کيس پنهنجي پراڻي پيار جو ٻڌايم ته موٽ ۾ هن پنهنجي نفرت جو ذڪر ڪڍيو بس پوءِ الاءِ ڇو هڪ ٻئي سامهون بي انتها مسڪرائيندي مسڪرائيندي بي انتها روئي ويٺاسون.

ڪهاڻي:

“الا مان اڏري ويندوسانءِ”

عباس سارنگ

پيار جي شادي کي اهي ڪي مس ڇھ مهينا ٿيندس، ڏاڍو خوش هو، جيون جو لطف وٺڻ ۾ هاڻي ئي مزو آيو هوس، هر وقت گلن تي مرڪ ۽ چپن تي خوشي جا ڳيچ هيس، اندران ۽ ٻاهران ڏاڍو خوش هو، دل جو دلبر جو مليو هوس، پوءِ ڇونه خوش هجي ها.....

پنهنجن دوستن سان گڏ هوٽل تي چانھ پي رهيو هو، اوچتو مٿي ۾ برسٽ لڳس، ميڄالو بينچن تي ويٺل دوستن تي ڪريو ۽ برسٽ هلائيندڙ اهو چئي روانو ٿي ويا.

“خبردار! هي اسان جو ڪارو هو....ڪوبه اڳتي نه وڌي.......!!

ڪهاڻي:

“ڄمي ويل خواب”

عباس سارنگ

ثمينه رات جيڪي ٻه خواب ڏٺا، اهي خواب هن تڪڙ ۾ فرج منجھ رکي ڇڏيا، جيئن تازا رهن، جيئن گرمي جي ڪري رجي نه وڃن ۽ ڪنهن کي به ٻڌائي ته تازا ئي رهن، منجھند جو ثمينه جي ساهيڙي پري ساڻس ملڻ جو آئي ته ثمينه کيس پنهنجا خواب ٻڌائڻ ۽ ڏيکارڻ ٿي چاهيا، ثمينه جيئن ئي فرج کولي خوابن کي جو ڏٺو ته سندس ٻئي ڏٺل خواب برف ٿي ڄمي چڪا هئا، ثمينه ڏاڍي ڪوشش ڪئي ته انهن خوابن کي فرج مان ڪڍي پنهنجي ساهيڙي پري کي ڏيکاري، پر ناڪام رهي ۽ پنهنجي برف ٿي ڄمي ويل خوابن تي حيران رهجي ويئي ۽ پنهنجي ساهيڙي کي خواب ٻڌائڻ کان رهجي ويئي.

ڪهاڻي:

“مٺي چانھ”

عباس سارنگ

“ اڄ ٻوڙ ۾ مرچ گھڻا ڇو هئا؟ توکي ته خبر آهي نه؛ ته گھڻا مرچ کائڻ سان معدو خراب ٿي پوندو آهي. ڪالھوڪي ٻوڙ ۾ وري لوڻ گھڻو هو ۽ پوءِ توکي ڇا چيو هوم ته گھڻي لوڻ کائڻ سان رت جو داٻ وڌي ويندو آهي، ان سان دل جي دوري پوڻ جا امڪان به وڌي ويندا آهن ۽ دماغ جي رڳ به ڦاٽي سگھي ٿي.”

کيس زال ٻڌندي رهي جيڪا چانھ ٺاهي کڻي آئي هئي. هن چانھ جو ڍڪ ڇا ڀريو وري تپي باھ ٿي ويو چوڻ لڳو.

“ايڏي کنڊ.....!!! ڇو توکي خبر نه آهي ڇا ته مان ايتري مٺي چانھ ڪونه پئندو آهيان، مٺي چانھ پيئڻ سان مٺن پيشابن جي بيماري ٿيڻ جو بيحد خطرو هوندو آهي، تون ائين روز روز ڇو ٿي ڪرين مون کي ٻڌاءِ....!!”

سندس زال پورن پنڌرنهن سالن کان مسلسل هر روز اهو جبر سهي رهي هئي نيٺ اڄ چئي ويٺي.

“تون ته روز روز چوين ٿو؛ پر مان سمجھان ٿي تون هاڻي ڪنهن سٺي نفسيات جي ويڄ سان مل ۽ اهو ئي توکي انهن سوالن جا ڪي بهتر ۽ ٺيڪ جواب ڏيئي سگھي ٿو.”

ايترو چئي هوءَ ڪمري کان ٻاهر نڪري  ويئي ۽ هي مٺي چانھ کي گھوريندو رهيو....

ڪهاڻي:

“ سوالن جو ڪوڏيو ”

    عباس سارنگ

هو، هن کي مُنجھائڻ لاءِ هڪ ساهي ۾ هن کان چار پنج سوال ڪري ويو ته موٽ ۾ هي رڳو منهن ۾ ڏسندو ئي رهيس ۽ پوءِ پنهنجو چهرو آسمان طرف ڪري ڀڄندڙ بادلن کي ڏسندي چوڻ لڳو.

“تنهنجن انهن سمورن سوالن جا جواب مون وٽ آهن؛ پر توکي منهنجن انهن جوابن تي ڪڏهن به يقين نه ايندو.... ان ڪري جو تون هاڻي حقيقت پسند نه رهيو آهين ......!”

هن جي ايتري چوڻ تي هو مٿس بيحد چڙي پيو ۽ هڪ گار تي ٻئي گار ٿي ڏنائينس ۽ هي هن جون اهي گاريون ٻڌي مرڪڻ لڳو ۽ اهو چئي اڳتي وڌي ويو.

“ان ڪري ئي هاڻي مان تونسان بحث نه ڪندو آهيان......!!”

عباس سارنگ جون نڪور ڪهاڻيو

 ڪهاڻي:

“روحاني بابا”

عباس سارنگ

ڪراچي کان موٽ تي روهڙي وٽ ياد آيو ته پاڻ سان گڏ جيڪو گل محمد ڪلرڪي ڪندو هو جنهن کي اسان سڀئي پيار مان گُلو گُلو سڏيندا هئا سين هتي روهڙي ۾ ڪنهن پير تي “روحاني بابا” ٿي ويٺو آهي ڇو نه اڄ ساڻس ملجي....ٽئي دوست پاڻ ۾ صلاح ڪري وٽس هلي وڃڻ جو سوچيو سين.....اسان ٽئي دوست پير تي پهچي ٿوري جاچ ڪئي سي ته اسان وارو يار گل محمد عرف گلو پر اڄ جو روحاني بابا جلدي ملي ويو.....

پير تان ئي خبر پئي ته روحاني بابا پنهنجي ڪمري ۾ روحاني فيض ڏيئي رهيو هو. اسان به ٽئي دوست ان ڪمري ۾ داخل ٿياسون ته اسان وارو سابقه يار ۽ اڄ جو روحاني بابا روحاني فيض ڏيڻ ۾ لڳو پيو هو. اسان ڏٺوسون ته ڪجھ مڙد ۽ ڪجھ عورتون روحاني بابا جي اڳيان وڏي عقيدت ۽ احترام سان ويٺا هئا. روحاني بابا جي اوچتو جئين ئي اسان تي نظر پئي ته سندس ٻئي اکيون هڪ سمي لاءِ اسان تي ٽڪ ڄمائي بيهي رهيون.....۽ پوءِ جلدي سمجھي ويو ۽ سامهون ويٺل عقيدتمندن کي چيائين.

“بابا! هاڻي توهان وڃون منهنجا ٻيا عقيدتمند پري کان آيا آهن......”

ايتري چوڻ تي ساڳيا عقيدتمند وڏي احترام ۽ تعزيم سان سندس اڳيان اٿي ويا ته وري اسان اهڙي ئي عقيدت سان روحاني بابا جي اڳيان ويٺا سين. روحاني بابا پنهنجي چيلي کي چانھ آڻڻ لاءِ چيو. سندس چيلو جئين ئي چانھ لاءِ ويو ته هن اسان کي چيو.

“اڙي ظالمو! ڪئين آهيو ۽ ڪئين آيا آهيو...!!؟؟”

“اسان ٺيڪ آهيون....تون چوندو هئين ته روحاني بابا ٿيندس سو ٿي وئين....؟”

“ ها يارو! ڪلرڪي ۾ ڪيستائين ذليل ٿيان ها....هتي ته ڪابه محنت نٿي ڪرڻي پوي. هتي هرڪو پنهنجو پاڻ اچي ٿو، جنهن جو ڪم نٿو ٿئي ته اهو نٿو اچي، باقي جنهن جو ڪم ٿي وڃي ٿو ته اهو ٻه چار پاڻ سان گڏ ضرور وٺي اچي ٿو....الله سائين جو شڪر لڳو پيو آهي....”

روحاني بابا گل محمد عرف گلو ڳالهائي رهيو هو ته مون سندس ڀڪ ۾ رکيل پيالي تي وڌي جنهن ۾ ڪجھ تعويذ ۽ ڪارا ڌاڳا پيل هئا......هن وڌيڪ ٻڌايو ته

“هتي مون کان ڪنهن اهو به نه پڇيو آهي ته توهان ڪير آهيو ڪٿان آيا آهيو.....بس مون ’روحاني بابا‘ جو دڪان لڳايو ته هلي پيو.....توهان ٻڌايو توهان اڃان ڪلرڪي ۾ لڳا پيا آهيو؟”

اسان روحاني بابا کي ها ڪئي ته چوڻ لڳو.

“هاڻي جلدي چانھ پيو ۽ وڌيڪ ماني کائو ته مان حاضر آهيان نه ته منهنجي گراهڪي خراب نه ڪيو چانھ پي جلدي نيڪال ڪيو.”

پوءِ اسان چانھ پي روحاني بابا جي گراهڪي جو خيال ڪندي سندس ڪمري مان نڪري آياسين ۽ رستي ۾ هرڪو پاڻ کي روحاني بابا ٿيڻ جو ۽ مناسب اڏو ڳولهڻ جو سوچڻ لڳو.

ڪهاڻي:

خالي آکيرو

عباس سارنگ

هڪ ڳوٺ جي ڀر واري جهنگ ۾ جهرڪ ۽ جهرڪي پنهنجو نئون آکيرو جوڙي رهيا هئا. ڀڙڪو ڏيئي اُڏامي وڃي ڪٿان ڪک ته ڪٿان پن کڻي ٿي آيا ۽ آکيري ۾ ٿي لڳايائون. آکيري ٺاهڻ سان گڏ سندن موج مستي به اوج تي هئي ۽ آکيري جو ڪم به تيزي سان جاري هو نيٺ سندن محنت سان آکيرو به جڙي راس ٿي ويو.

هڪ رات اوچتو ڏاڍي برسات وٺي ته ٻئي آکيري ۾ لڪي ويهي رهيا پر برسات بس ٿيڻ جو نانءُ نٿي ورتو، سندن سموري جو سمورو آکيرو پسي ويو هو، پر هي ٻئي هڪ ٻئي کي پنهنجن پنهنجن پرن ۾ لڪائي ويٺا هئا.

نيٺ صبح ٿيو ٻئي آکيري مان نڪري آيا ۽ سج به نڪري آيو هو. ٻنهي پئي اُس جو مٺڙو مٺڙو مزو پئي ورتو ته اوچتو هيٺيان کان هڪ شڪاري گليل جو سڌو وار جھرڪيءَ تي ڪيو جيڪو کيس وڃي سيني ۾ لڳو جيڪا اُتان ٻٽڪو کائيندي سڌو اچي زمين تي ڪري شڪاري هڪدم کيسي ۾ تکو چاڪو ڪڍي کيس حلال ڪيو جھٽ پٽ ۾ جيئري جاڳندي جھرڪي شڪاريءَ جي ٿيلهيءَ ۾ هلي ويئي ۽ جهرڪ کيس ڳولهيندو رهجي ويو ۽ شڪاري ٻئي شڪار جي تلاش ۾ اڳتي وڌي ويو.

ڪهاڻي:

“چانڊوڪيءَ ۾ ڏنل آخري چمي”

عباس سارنگ

ياد اچي رهيون آهن توسان گھاريل راتيون.......اکين ئي اکين ۾ ۾ التجائون، قرب ڀريا ڀاڪر، چپن تان چميون، اکين تان چميون، پيشاني تان چميون، ڪنن جي پاپڙين تان چميون، موٽ ۾ ساڳئي وارتا مون سان تنهنجي ۽ تنهنجا هٿ منهنجي سيني جي وارن جي گھٽين ۾ گھمي رهيا هئا جيڪي اوپرا نه رهيا هئا ۽ وري منهنجا هٿ تنهنجي جسم جي سمورين لاهين چاڙهين کان واقف.......اُف...... اهي راتيون ايترو جلدي گذري وينديون!!! عجب ٿو لڳي مونکي ته مان تنهنجي دل ۽ دماغ تان ائين ميسارجي ويس، جئين ننڍڙو ٻار پنهنجي اسڪول جي پٽي کي ٻئي مشق لکڻ لاءِ ميساري وٺندو آهي.

ڪهاڻي:

“آسيس”

عباس سارنگ

چاچو ڌڻي بخش پُراڻي دور جو ماڻهو، مٿي تي جوانيءَ وارو پٽڪو سجايل، اکين ۾ سرمو پاتل، شانائيتا شهپر ۽ هلڪي سونهاري جيڪا ڪاري رنگ سان سينگاريل جنهن تي هلڪو تيل جو مکُ ڏنل، اڇي پوشاڪ سان گڏ ڪلهن تي اجرڪ پاتل، پنهنجي دور جو ڀلو وقت گذاري آيل ماڻهو. کيس اڄوڪي دور جي ماڻهوءَ جي ڪابه چالاڪي نه ايندڙ. هن دور ۾ هن جي گذاري آيل دور جو گھڻو تُڻو اُهڃاڻ ڪونه بچيو هو. حال احوال وٺڻ ۽ ڏيڻ واري ختم ٿي ويل رسم کان وٺي ڄڻ ته سموري جا سمورا قدر مٽجي ويل.

ان جي باوجود  چاچي ڌڻي بخش جي ڪوشش هوندي هئي ته جنهن سان به ملندو هو ته  خير عافيت پڇڻ کان پوءِ ان کي حال احوال ڏيڻ لاءِ چوندو هو، پر موٽ ۾ خوش خيريت کان اڳتي ڪا به واٽ نه ملندي هُيس ته ملول ٿي ويندو هو. ڳوٺان وڏي سڪ سان پنهنجن ڀائيٽن وٽ شهر ايندو هو ته کيس ڀائٽا ۽ ٻيا گھر ڀاتي هٿ ته ضرور ملايندا هئا، پر ساڻس حال احوال ڪوبه ڪونه ڪندو هو. سندس مرضي هوندي هئي ته ڪجھ ڏينهن ڀائٽن وٽ شهر ۾ رهي پر سوڙهي جڳھ ۽ گرمي سندس ساھ سڪائي ڇڏيندي هئي ته هڪ رات مس ئي رهي واپسي ڪندو هو.

هڪ ڀيري ائين ئي کيس ڀائيٽن وٽ وڃڻ جي سڪ ستايو ته اچي شهر پهتو. ساڳئي طرح گھر وارن هٿ ملايس ۽ ساڳئي حالت ٿيس. ٻئي ڏينهن تي ئي ڳوٺ ڏانهن ورڻ جو سوچي ويٺو ۽ ڀائٽن جي گھران جئين ئي نڪري رهيو هو ته پٺيان گھر وارن پاڻ ۾ سس پس پئي ڪئي ته 

“الائي ڪڏهن جان ڇٽندي هر سال ڀڄندو اچي ٿو، مري به نٿو؛ ته جند ئي ڇٽي پوي جڏهن به اچي ٿو ته پريشان ڪري هليو وڃي ٿو......”

اِها سُس پُس جو ٻڌائين ته پوئتي ورائي به نه ڏٺائين ۽ گھر جي دروازي کان ٻاهر نڪري ويو ۽ پنهنجي پٽڪي  جي پَلوَ سان ڳُوڙها اُگھندو پنهنجي ڳوٺ موٽيو..

ڪهاڻي:

“ٻھ روپيو”

عباس سارنگ

هڪ ڀيڻ سان پيار جو پرڻو ڪيائين، ٻنهي جو فوٽو اخبار ۾ لڳو ٻئي مسڪرائي رهيا هئا. سال کان پوءِ ڀاڳ ڀري پياري ڌيءَ ڄاون. ٺيڪ ٻن مهينن کان پوءِ پنهنجي انهيءَ پريمڪا زال کي اوچتو طلاق ڏيئي پنهنجي خوبصورت سالي کي ڀڄائي وڃي پيار جو پرڻو ڪيائين ۽ سندن پيار جي پرڻي جو فوٽو ٻيهر اخبار ۾ لڳو فوٽو ۾ ٻئي پريمي زال مڙس مسڪرائي رهيا هئا. اهو فوٽو ڏسي سندس پهرين پريمڪا روئي رهي هئي..

ڪهاڻي:

زندگي خالي پنو

عباس سارنگ

زندگي جي ان ڏاڪي تي پير رکيو اٿم، جنهن ڏاڪي تي پاڻ سان جڙيل سچايون، حقيقتون بيان ڪجن، اچتو ڪنهن محبوب دوست جي اسرار تي ۽ پنهنجي اندر کي به پاڻ سان ان ڳالھ تي پرچائي ويٺس ته زندگي جي حاصل توڙي لا حاصل تي، پنهنجي جيون ۾ آيل ڪڙي سچ، مٺي مرڪ ۽ روئيندڙ آلين اکين جي بيوسي تي لکجي، انهن راتين ۽ ڏينهن تي لکجي جيڪي ڪڏهن جيل ۾ ٿي گذريا ته ڪڏهن محبوب جي مٺي مرڪ جي سحر ۾ سمائيجي ٿي گذريا، انهن بي ڌڙڪ ڀاڪرن تي لکجي جن جيئڻ جو حوصلو ڏنو، دوستن جي روسامن، پرچڻ ۽ روئي روئي پرچائڻ تي لکجي.

اڄ پڪو پھ ڪري پنهنجي آتم ڪٿا لکڻ لاءِ صبح جو رجسٽر وٺي آيم ۽ اچي ڪمري ۾ رکيم شام جو گھمي ڦري واپس وريم ته رجسٽر پنهنجي جاءِ تان گم هو ڪمري ۾ ڏاڍو ڳولهيم پر رجسٽر نه لڀڻو هو سو نه لڀيو. ڪمري کان ٻاهر نڪري گھر جي وڏن گھرن ڀاتين کان پڇا ڪيم؛ پر ڪنهن کي ڪابه خبر ڪونه هئي. مون کي بلڪل عجيب لڳو ۽ سوچڻ لڳس ته آخر رجسٽر ڪير کڻي ويو!!؟ منهنجو ذهن ڪجھ منتشر، ڪجھ ڪاوڙ ۽ ڪجھ ڪروڌ ۾ گھيرجي ويو هو. رجسٽر جي گم ٿيڻ تي آتم ڪٿا لکڻ لاءِ سمورا خيال ڄڻ ته برف جيان ڳرندا ٿي ويا....

ائين ئي رجسٽر جي سوچ ۾ هيم۽ ڀايم پئي ته رجسٽر جي گم ٿيڻ سان ڄڻ منهنجي سموري جيون ڪٿا گم ٿي ويئي هجي. پاسو ورائي مس ستس ته منهنجو اٺن سالن جو پوٽو سنگھار انهيءَ گم ٿي ويل رجسٽر سان گڏ منهنجي ڪمري ۾ گھڙي آيو ۽ پنهنجي معصوميت سان چوڻ لڳو.

“ڏاڏا سائين! هي وٺو پنهنجو رجسٽر هن تي مون پنهنجي ۽ توهان جي تصوير ٺاهي آهي ڏسو ڏسو.....!!!”

مون ننڍڙي سنگهار کان رجسٽر وٺي جو ڏٺو ته پهرين پني تي سنگهار هڪ ٻار جي تصوير ٺاهي هئي جنهن کي هو پنهنجي تصوير سڏي رهيو هو ۽ آخري پني تي هڪ پوڙهي جي تصوير هئي جنهن کي هو منهنجي تصوير سڏي رهيو هو.

مون هڪدم کيس پنهنجي سيني سان لاتو ۽ چيم،

“اڙي يار سنگھار! تو ته منهنجي سموري زندگي جي آتم ڪٿا لکي به ڇڏي....اول ۾ تون منهنجي ننڍپڻ جي روپ ۾ ۽ آخر ۾ مان پنهنجي هن روپ ۾...... باقي زندگي جا ٻيا ڏينهن خالي پنا ئي ته آهن جيڪي پاڻيءَ تي ڦوٽي جيان ٺهندا رهيا ۽ ڊهندا رهيا.....”  

۽ گم ٿي ويل رجسٽر جو ڏک ختم ٿي ويو..............

اعجاز شا.جي شاعري

اعجاز شا  جي شاعري 

                     

                            غزل

 ڪـــير دل جون حــالتون پڌريون ڪري

آرسي تي عادتــــــــــون پڌريون ڪـــري

 مان محبت جو ڪـــريان پرچـــــــــار ٿو ،

 لوڪ پنهنجون طاقتــــون پڌريون ڪري ،

 ڪــــــون نيڻن کي جهلي آ هو ســـــگهي ،

 نيٺ وئي سڀ تهمتـــــون پڌريون ڪري .

هو ڀنل آهي اڇــــــــي جـــــوڙي ۾ ، ڄڻ ،

 آســـــــمان پيو آيتـــــون پڌريون ڪــري ،

زندگــــــــــــي جي ڪن ۾ تنهنجون امان ،

 هـــــــــــر ڦڙو پيو پارتون پڌريون ڪري ،

 سي وري واپس وريـون ئي ڪون جيئن ،

 موســـمون وئين چار تون پڌريون ڪري.

پو ڪــــريان پنهنجي به نالي ٻه گهڙيون ،

 بس دنيا جي محبتون پڌريون ڪــــــري ،

               ڪويتا

ڪهڙا خواب وهاڻي هيٺان رکجن ؟

۽ ڪهڙا اکين ۾ ؟

منهنجي ننڊ جي بستر جا گُهنج

تنهنجين هٿن جي لڪيرن ۾

ڪنهن پاميسٽ ڏٺا ئي ڪون !

ستارن کان رات جو پتو پڇي ڏين ها

ته آئون سج سرچائي ٿي سگهيس

چنڊ سڄو مهينو

ڪڏھن ڀري ڪڏھن ڀاڪر ۾ !!

تون ڪهڙي صبح چيو هو ؟

مون وٽ هر شي جو اميج

تجريدي ٿي ويو آهي

مون معنائن کي

لفظن جي قيد مان ڪڍي ورتو آهي

تون منهنجو بستر سڌو ڪري

پنهنجا خواب وهاڻي هيٺيان رکي وڃ

ته آئون تنهنجي هٿن جون لڪيرون

اکين جي ترين تي ڪڍي

خوابن جا اسڪيچ ٺاهيان !!

             ڪويتا

هُو حيوان جو اُهو نسل آهي

جنهن هر دور ۾

انسانن ۽ انسانيت جي لهُو سان

مٽي سرخ ڪئي آهي

هُو ڇتَي ڪتَي جي

گَگ مان پيدا ٿيل نسل

زندگي جَي لاچارگِي تي

موت جي رقص تخليق ڪري

واڇُن مان رت ڳاڙيندو آهي !!

هن جو مڪروه چهرو

هن جي ذهني گٽر جي گندگي

جو نتيجو آهي !!

هن جِي حرام ٻولي

ھنجي غرور جي

غلاظت جي پيداوار آهي !!

۽ هن جي غلبي جي خواهش

هن جي احساس برتري جي

اوور پروڊڪشننگ آهي !!

هو جاهل آهي جاهل …!!

هن جو عام ڪم

شيطان کي خوار ڪري

الله جي نالي تي

رت وهائڻ آهي …!!!

غزل

اُن ڪَري ٿِي ھر نظر پنھنجو ڪري

ٿا جیئون سارَو نگر پنھنجو ڪري

ڏور آ پنھنجَي ھٿن ۾ ھُن رکِي

ڪون ٿو مونکي مگر پنھنجو ڪري

جو حقیقت کان پرَی جو خیال آ

سو نٿو مون تي اثر پنھنجو ڪري

زندگي ھڪ آسري تي پئِي ھلَي

ڪا گھڙِي بس ڪارگر پنھنجو ڪري

ڏي پرایو ئي رھڻ ٿورو نہ ڪر

یا پری ویندِي نہ ڪر پنھنجو ڪري

رد عقل ئي ڪرڻ ھن ٿَي گُھریو

پر عقل زَیر و زبر پنھنجو ڪري

                 غزل

ڪیترو تنھا گذاري ٿو سگھي

آدمي ڇا ڇا وساري ٿو سگھي

ڪون ھُن سان ھوش ۾ ڳالھائبو

ھوش دل جي باھ ٺارَي ٿو سگھي

ڪنھنجي ڳوڙھن جو سبب بٹجِي ڪڏھن

مینھن بہ ڪنھنجِي مُرڪ وارَي ٿو سگھي

ڪلھ اِھو ھُئي روشني آئي چوڻ

ھي انڌیرو ٺُپ مارَي ٿو سگھي

ڪو سَریڪي زِندگي گھارَي بہ ڪِیئن؟،

 بورِیت ڪو ڪِیئن تہ ڌاري ٿو سگھي

آھي مُمڪن جي ڀلائڻ ھُو تہ پو ،

ساھ ڀي اَچ وَڃ وساري ٿو سگھي

 غــــــزل

اکين تُنھنجِين اَثر اوتيا، حــــــــــــياتي رنگ پئِي آڇي ،

 وري دل عاشقي ارپَي ، نوان ڪــــــــي دنگ پئي آڇي

ڏئي آڱر ڏندن وچ ۾ چـــــــــــــري مون ڏي نھارين ٿي ،

ائين ڄـــڻ ڪا حسين نانگڻ جوڳِي کي ڏنگ پئي آڇي

مِٺي معصوم جـــــــــــــــذبن تان رئَو ئي مس ھٽايو آ ،

 وجھِي ڄڻ واڳ رولاڪــــــن چڱا ڪي ڍنگ پئي آڇي

اسان چاھيو ڪــــــڏھن ناھي حياتي جي طوالـت کي ،

 ائين نه ٿَي ته کٽ آخـــــــــر جسم کي زنگ پئي آڇي

صـــدين کان مان سماعت کان وتس محروم ٿيو رلندو ،

 چـپن تي نانء منھنجو آيس ھوا ڄڻ چنگ پئي آڇي

ٿيو ٻاروتڻَي ۾ ئي وڃن ســــــــــوچون صفا پوڙھيون 

 ھـــــــــــــتي غُربت پساھن کي اگھاڙِي کنگھ پئي آڇي

ھِتي جَلوو به جاري آ مگر مُوسىٰ ڪــــــــــــــِريو ناھي ،

 نظر ٿِي طُور چاھــــــــــــــــت­ کي نئين اُمنگ پئي آڇي